دانلود دوبله فارسی فیلم Topaz 1969 - مشهد فیلم - مرجع دانلود فیلم و سریال کلاسیک و نایاب

نقد فیلم توپاز:
توسط وینسنت کانبی
۲۰ دسامبر ۱۹۶۹ [ “آلفرد هیچکاک در بهترین حالت خود”]
از سکانس آغازین فیلم کاملاً مشخص است که هیچ‌کس غیر از آلفرد هیچکاک، که قصه نویس دانا و قهاری است با اعتماد به نفس فوق‌العاده اش، مسئول خلق فیلم«توپاز» نیست . “توپاز”، نام رمز یک حلقه جاسوسی روسی در دولت فرانسه، اقتباس سینمایی از رمان لئون اوریس است که بر اساس یک رسوایی جاسوسی واقعی بوده است که در سال ۱۹۶۲ هر دو طرف ماجرا را دراقیانوس اطلس مشغول کرده است. هیچکاک در اولین اقدام صحنه فرار یک افسر اطلاعات شوروی به سمت- سازمان سیا C.I.A را به نمایش می گذارد. سکانسی که تقریباً ۱۰ دقیقه به طول می‌انجامد و از حداقل دیالوگ استفاده می‌کند، هیچکاک یکباره کار فاخرش را با یک دنباله خیره‌کننده در خارج از سفارت شوروی ادامه داده، سپس جزئیات پرواز، تعقیب و گریز از طریق کارخانه سرامیک را تعریف می‌کند. آخرین ورود ایمن مقام عصبانی شوروی و خانواده اش که در یک هواپیمای آمریکایی که عازم ویسبادن هستند اجرا می شود . «توپاز» یک فیلم متعارف هیچکاک نیست. فیلم خیلی آرام است و دسیسه های قصه آنقدر پیچیده است که به راحتی غیراز جملات بسیار سستش درچیزی خلاصه نمی شود،. با اطمینان، می شود گفت که فیلم در مورد جاسوسی به‌عنوان نوعی بازی است که در واشنگتن، هاوانا و پاریس در زمان بحران موشکی کوبا اتفاق می‌افتد و تعدادی از افراد فداکار را با اقداماتی شجاعانه، فداکاری و مرگ درگیر می‌کند. بازماندگان خودشان را تقریباً از همان جایی که شروع کرده اند می بینند، با این تفاوت که آنها مسن تربوده، خسته و نشاط کمی دارند. با این حال، «توپاز» هیچکاک یک فیلم کاملا ناب است، فیلمی باسکانس‌های ترکیبی زیبا، پر از تنش‌هایی در سطح ، کنایه‌ها، پوچی‌ها (برخی مرغ‌های دریایی گرسنه پوشش دو مامور متفقین را منفجر می‌کنند)، همچنین دارای ارجاعات عجیبی فیلم به «میکل آنژ» است «پیتا»، فقط مادری نیست که پسر مرده‌اش را در آغوش می‌گیرد، بلکه یک زن میانسال کوبایی است که شوهر مرده‌اش را بعد از شکنجه شدن در زندان کاسترو در آغوش گرفته است. هیچکاک که به سختی می توانست بازیگرانش را تحمل کند، مخصوصا در انتخاب بازیگران فیلم «توپاز» دچارغرور شده است. این فیلم هیچ آدم سفارشی مانند جیمز استوارت یا کری گرانت ندارد که به آنها تکیه کند، اگرچه از برخی بازیگران خوب مثل (میشل پیکولی، فیلیپ نوآره) در نقش های کوچک استفاده کرده است. اکثر بازیگرانش ، اگرنگوییم کاملاً ناشناخته اند، کاملا وابسته به نقش‌های خود هستند ،که شاید به ‌طورغیرمنصفانه ای ، فراموش‌شده به نظر برسند. جان استافورد، که نقش یک مرد اطلاعاتی فرانسه مستقر در واشنگتن را بازی می‌کند ( کم و بیش نقش اول را بر عهده دارد)، همچنین جان فورسایت، همتای او در سازمان اطلاعات مرکزی، وجهه آنها مانندفروشندگان لوازم الکتریکی می باشد. “، دنی رابین بازیگر نقش همسر نگران استافورد، و کلود ژاد ، که در فیلم “بوسه‌های دزدکی ” تروفو بسیار دوست داشتنی بود ، در اینجا نقش دختر نگران بسیار اخموی استافورد را بازی می کند، بقیه افراد هم کسانی هستند که برای جلوه ظاهری خود شان به کار گرفته شده اند (جان ورنون به عنوان دستیار ریشوی کاسترو ، با چشمان آبی درخشانش، کارلوس ریواس به عنوان محافظش، یک کوبایی با موهای قرمز قابل توجه) یا کسانی که تصاویر واضحی از آنها به نمایش گذاشته می شود. درفیلم (کارین دور در نقش یک کوبایی جذاب ضد کاسترو که به خاطر تلاش‌هایش مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و روی زمین مرمری می افتد، بدنش با رنگ بنفش درخشان لباسش درقاب قرار می گیرد). ستاره «توپاز»خود هیچکاک است که به جز مختصر ظاهر و مشخص فیلمش، فقط بیرون از پرده باقی می ماند و احساسات و خاطرات ما از بسیاری دیگر از فیلم های هیچکاک، از جمله فیلم های«خبرنگار خارجی»، «خرابکار» و “پرده پاره”، همه در فیلم “توپاز” درپایین ترین حد خودش قرار می گیرد. این فیلم دارای سکانس‌های فوق‌العاده‌ای است که از یک عمارت باشکوه ویرجینیا به هتل ترزا در هارلم، از یک باغ کوبایی فوق‌العاده مجهز به یک اتاق غذاخوری کوچک و کلاستروفوبیا (ترس از گیر کردن در یک مکان تنگ و راه گریز نداشتن) به طبقه بالای یک رستوران پاریس منتهی می‌شود. حتی معماری فیلم هم مهم است. همچنین فیلم پر از جلوه های کلاسیک هیچکاک است .روش بیانی فیلم ممکن است با ارائه یا به صورت شایعه مانند و یا به عنوان صحبت های کوچک اتفاقی ، پس ازارتباط ما بافیلم قابل درک می باشد. مکالمات اغلب درپشت درهای شیشه ای برگزارمی شود – اما شنیده نمی شوند. یک وزیر دولت کوبا که کنار ترزا ایستاده، متوجه می شود که از یک سند دولتی، بصورت نابجایی به عنوان کاغذ همبرگر استفاده می شود. فیلم عاری از کلیشه های سینمایی معاصر است و در انتخاب ابزارهای جاسوسی آشنا (دوربین های کنترل از راه دور، شمارشگرهای هایگر) آنقدر اطمینان بخش عمل می کند که از نظر سیاسی خیلی محافظه کارانه به نظر می رسد. با این حال، “توپاز” واقعاً بالاتر از چنین چیزهایی است. از سیاست همانطور که هیچکاک از بازیگران استفاده می کند – فقط برای اهداف خودش، بدون اینکه تعهد واقعی به آن داشته باشد، استفاده می کند. “توپاز” نه تنها فیلم سرگرم کننده ای است ، مانند بسیاری از فیلم‌های هیچکاک، افسانه‌ هشدار دهنده ای است که توسط یکی از بدبین‌های اخلاقی زمان خود بیان می شود.